Het zal me een zorg wezen welke benaming deze nationale feestdag in de toekomst krijgt of houdt. Als het maar even aangenaam qua sfeer blijft als vandaag. Het Burgemeester in ’t Veldpark was weer één van de hot spots op deze dag. Gezellig dat wel en dat het een echt stadspark is geworden was ook te zien. Maar ik heb met verbazing gekeken naar de auto’s die op allerlei plaatsen in plantsoenen en op een brug waren geparkeerd, om maar niet te spreken van medebewoners die meenden in perken hun waren te moeten uitstallen. Het deed mij zeer, want het kan niet anders dan dat de natuur hieronder te lijden heeft. Voor het natuurschoon en de schade had niemand oog.  Hoe ik hieraan kom; mijn kleinzoon meldde zich om naar de kermis te gaan. En zodoende liepen we door het park, waar hij meerdere malen speelt naar de kermis. Hij had de middag van zijn leven, in de draaimolen, de zweefmolen, rondjes op een motorfiets en een lolly van zijn tante toe. Inmiddels is hij weer naar huis, want het vuurwerk, ach dat komt nog wel, hij heeft immers al genoeg om van te dromen.

Van Haersma Buma heeft zich kandidaat gesteld als politiek leider van het CDA. Een gedegen politicus, met een echte CDA uitstraling. En dat laatste kan hem nog wel eens in de weg zitten als hij partijleider mocht worden. Want al hoor ik ook niet CDA leden positief over hem spreken, hij is niet de man die een vlotte babbel heeft en daarmee mensen voor zich inneemt.
En al is dat ook niet het handelsmerk van het CDA, toch moet je in deze snelle wereld van de social media, heel flitsend opereren. De wereld draait immers in enkele seconden door. Maar goed wat niet is, kan komen. Ik ga geen wedje aan zoals Piet van Tellingen uitdagend schrijft. Hij lijkt me een goede kanshebber, hij is er in ieder geval op uit. Want plotseling wordt hij niet meer van Haersma Buma genoemd, maar Buma. Dat klinkt beter, vlotter, sneller en volkser. Maar wie weet staat er nog een ander op. De vraag die na de keuze zal tellen is, staat het CDA ook op of is de periode van herbronning en zelfonderzoek toch nog niet voldoende geweest en is het daarvoor wenselijk geen regeringsverantwoordelijkheid te dragen ? En alle aandacht aan de opbouw te geven ? Vragen genoeg, maar nu eerst, wil de echte CDA leider opstaan.

De val van het kabinet kwam als een verrassing. Zeker binnen het CDA. Zelf heb ik gemengde gevoelens. Het is nooit mijn kabinet geweest, voor zo ver dat kan. Ik was tegen een samen optrekken met de PVV, maar ben niet vergeten dat de misrekening van Job Cohen, er mede debet aan is geweest dat we deze gedoogconstructie kenden. Dus enerzijds ben ik niet ongelukkig met de val, anderzijds wel. Want het is crisis en dan is een kabinetscrisis geen oplossing. En nieuwe verkiezingen ook niet. Immers het is maar de vraag of het politieke landschap zich na de volgende ronde er echt anders uitgaat zien. Een evenwichtig pakket vond men de voorgestelde maatregelen. Maar het nu besluiten dat in 2015 de pensioenleeftijd naar 66 gaat, vind ik niet evenwichtig. Dat vind ik onverkoopbaar. Wat moeten al die mensen die in de VUT zijn gegaan en nu dus met een financieel gat zitten. Werknemers zijn weinig tot niet bereid om ouderen op te nemen in hun bestand. En in drie jaar tijd kunnen de meeste mensen dat gat niet overbruggen. Dat er bezuinigd moet worden en dat de groep die in 1950 geboren is, heel groot is, zal niemand ontkennen. Maar, hierbij mis ik de menselijke maat. Het CDA is in 1994 afgestraft op het AOW standpunt, ik ben bang dat dit nu weer gaat gebeuren en niet omdat Wilders het plotseling voor de ouderen opneemt. Na de verkiezingen is hij dat alweer vergeten. Nee, bezuinigen op die leeftijdsgroep is niet onmogelijk, maar kan niet zo rigoureus. Dan breng je heel veel mensen in de problemen. En hoe betrouwbaar ben je dan als overheid ?

Gisteren een bezoek gebracht aan de stichting Herstelling. Mensen die jongeren met een grote afstand tot de arbeidsmarkt, weer aan de praat proberen te krijgen. Aan geschikt werk dus. Een combinatie van re-integratie en behoud van cultureel erfgoed. Want veel van deze mensen leren het lassen, het timmerman vak en nog veel meer o.a. op de stelling van Amsterdam. Dat was ook de reden voor ons als Statenleden om een bezoek te brengen. Inmiddels hebben ze ook een horeca afdeling en een diagnose centrum. Vooral de methode die men hanteert om jongeren te leren zich naast vakbekwaamheid, te gedragen zoals je van een werknemer mag verwachten blijkt succesvol te zijn. Hard t.a.v. de waarden en normen, zacht in de relatie zo omschreef de directeur van de stichting Joop van Burk de aanpak. Ik heb vooral veel respect gekregen voor medewerkers. Natuurlijk wil je als politicus weten wat de successen zijn. Qua getallen werd het mij niet helemaal duidelijk, maar de getoonde inzet en reacties van de mensen die begeleid worden geven mij vertrouwen in deze methode.

Wij, mijn vrouw en ik, zijn er een paar dagen tussen uit geweest.
Heerlijk gewandeld en van de natuur en culinair genoten in Zuid – Limburg. Even weg van alle beslommeringen. En dan kom je thuis en word je opgeschrikt door het overlijden van Esther van Dongen. Een sportvrouw in hart en nieren. Ze zal me wat achtervolgd hebben voor een sportnieuwtje. Samen met Gudu maakten ze van de Zaanse sportkrant, nu op internet, een veel gelezen site. En het voelt op zo’n moment als je dat leest, alsof je niet weg had moeten zijn. Ik zal haar met respect herinneren als een betrokken persoon met groot enthousiasme voor de sport.

Gisteravond is het filmmuseum aan het IJ geopend door de Hare Majesteit. Ik had voor die opening een uitnodiging gekregen en voelde me zeer vereerd. Niet vanwege de koningin, maar omdat kunst en cultuur mij nu eenmaal boeien en ik deze opening graag had bijgewoond. Maar het was op dezelfde avond gepland als een optreden van mijn oudste dochter in een projectkoor in Heemskerk. En ik heb er toen toch voor gekozen om mijn dochter niet teleur te stellen en te gaan voor de kunst met een kleine k.
Aan het begin van het concert, waarin het gemengd koor Bellissimo optrad met delen uit de Mattheuspassion had ik enorme spijt. Dat was kunst met een hele kleine k. Maar na de pauze toen het projectkoor o.l.v. Frans Kocx optrad met het Stabat Mater van Karl Jenkins en de mezzo sopraan Liesbeth Brinkman, heb ik geen moment meer getwijfeld aan mijn keuze van die avond. Kocx is een ervaren dirigent, rustig, hij beheerst zijn muziek en weet zijn zangers tot grote hoogte te brengen. Liesbeth Brinkman vulde dit met een indrukwekkend optreden aan. Een gewaagde combinatie van accordeon met fagot sprong er muzikaal wat mij betreft uit. Was het eerste deel een kleine k, het laatste deel van deze avond gewoon een grote K.

Bij de bloemist kreeg ik een folder van de Keukenhof. En wat zie ik staan;
Polen – Hart van Europa. Ieder jaar zet de Keukenhof een land centraal. Dit jaar is dat Polen. Voor de export van snijbloemen en bollen is het een belangrijk land lees ik in die folder. En het Poolse toerisme neemt fors toe. Of moeten we zeggen nam fors toe. Misschien moet de Keukenhof wat folders verspreiden onder de resterende PVV leden van de Tweede kamer.

Eginhard Meijering heeft een boek geschreven over de teloorgang van de christelijke politiek onder de titel: ‘Hoe God verdween uit de Tweede Kamer”.
Op zich een juiste constatering als je God en godsdienst tenminste beperkt tot die partijen die zich met het christendom verbonden weten. Daarvan is op dit moment duidelijk dat ze een minderheid vormen. Meijering zegt nog iets namelijk dat het CDA geen christelijke partij meer is. Inderdaad niet in de zin zoals de SGP en de CU. Maar omdat zijn blik wel erg beperkt wordt door de vergelijking met de andere twee christelijke partijen, heeft hij geen oog voor de heftige discussie over uitgangspunten vanuit de christelijke traditie die op dit moment plaatsvindt binnen dat CDA. Dat het CDA open staat voor anderen die de grondslag mede onderschrijven is geen kwestie van niet christelijk zijn, eerder een kwestie van het besef dat die uitgangspunten heel goed gerealiseerd kunnen worden met anderen samen. Met mensen van goede wil zoals de schrift zegt. Is het CDA dan wel een christelijke partij ? Niet in ouderwetse zin. Trouwens het is maar wat je onder christelijk verstaat.

Het symposium over de woningmarkt dat gisteravond in Zaandam werd gehouden mocht zich verheugen in de komst van minister Spies. Terecht schreef het NHD dat ze een peptalk hield. Maar het was zeker geen goedkoop praatje. Uit haar korte ervaring als gedeputeerde en nu als minister bleek en blijkt dat ze drommels goed weet wat er speelt en wat de gevoelens over de woningmarkt zijn. Alleen al in dat opzicht is haar optreden een verademing en komt positief over. Hier is een minister die kennis van zaken heeft, luistert, weegt en probeert iets te doen met wat ze hoort. Dat bleek eens te meer uit het feit dat ze de tijd nam om met allerlei aanwezigen te praten en zich te laten informeren.

Je kunt van hem zeggen wat je wilt, maar hij heeft in ieder geval een dag lang alle media beheerst. Hero Brinkman, uitgetreden uit de PVV fractie. Want uittreden uit de PVV kun je niet. Het is immers geen vereniging. Zijn streven naar een vereniging was in hem te prijzen. Zijn gevoel voor timing, zijn kunst om met de media te spelen is een kwaliteit. Maar om in deze tijd van crisis zo te opereren, maakt je betrouwbaarheid er niet groter op. Daarnaast wordt er behoorlijk van standpunt gewisseld en ook daarvan geldt; eerst zien en dan geloven. Maar als hij inderdaad van sommige standpunten terug zou komen, dan is dat winst. Immers beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald.